تنقيح مقام مقتضى اين است كه گفته شود : در اين دو مقام است : اول - آن است كه نيت تشريك نمايد به اين نحو كه اين تكبير چنانچه مصداق تكبيرة الاحرام هست مصداق تكبيرة الركوع نيز بوده باشد . و اين به علاوه تشكيك در تداخل مستلزم اين است كه شيء واحد شخصى به همان تشخصى كه دارد مصداق از براى واجب و مستحب هر دو بوده باشد ، و اين مستلزم اجتماع ضدين است ، اختلاف حيثيت با وحدت نحو وجود مثمر ثمر نخواهد بود . مقام ثانى : آن است كه نيت اين مىنمايد كه اين تكبير تكبيرة الاحرام بوده باشد ، لكن مجزى از تكبيرة الركوع ، مثل تداخل أغسال مستحبه و غسل واجب ، به اين معنى كه غسل واجب مجزى از أغسال مستحبه بوده باشد ، كه في الحقيقة مأجور و مثاب از هر دو شده باشد در اين مقام اين مطلب را مضايقه نداريم ، نظر به دعوى اجماع در خلاف « 1 » و روايت معاوية بن شريح « 2 » و فتواى جماعتى از أعاظم أصحاب . مبحث هفتم در بيان رجحان رفع يدين است در حال تكبيرة الاحرام بلكه جميع تكبيرات نماز بدان كه مستحب اين است چنانچه سابق اشاره به آن شد كه دو دست را در حال ضم جميع انگشتان حتى دو انگشت بزرگ در حال تكبير بلند نموده تشكيكى در اين نيست ، كلامى كه هست در كيفيت رفع يدين و در تحديد آن است .

--> « 1 » خلاف شيخ طوسى ج 1 / 314 . « 2 » تهذيب شيخ طوسى ج 3 / 45 ح 157 .